นิทานของเด็กดื้อ ตอน: ความรู้สึกเหนือเหตุผล
posted on 16 Jul 2011 11:03 by lussunton"ห่างเหินจากเอ็กซ์ทีนไปเสียนาน
คิดถึงเพื่อนๆทุกคนที่นี่จังเลยครับ
หวังว่าเรื่องที่ผมอัพตอนนี้
แม้มันอาจจะยาวไปสักหน่อย
แต่เพื่อนๆคงจะคงประทับใจหลังจากที่อ่านจบเนอะ"
คิดถึงเพื่อนๆทุกคนที่นี่จังเลยครับ
หวังว่าเรื่องที่ผมอัพตอนนี้
แม้มันอาจจะยาวไปสักหน่อย
แต่เพื่อนๆคงจะคงประทับใจหลังจากที่อ่านจบเนอะ"
ในโรงเรียนประถมเล็กๆแห่งหนึ่ง
มีเด็กชายและเด็กหญิงคู่นึงเรียนอยู่
มีเด็กชายและเด็กหญิงคู่นึงเรียนอยู่
ดช.ต่ำต้อย - ดญ.สูงส่ง
คือชื่อของพวกเขา
คือชื่อของพวกเขา
ทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อยู่อนุบาล
เพราะบ้านอยู่ข้างๆกัน - เป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็ก
เพราะบ้านอยู่ข้างๆกัน - เป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็ก
แต่แล้วนับวันที่ทั้งคู่เติบโต
ผลการเรียนที่ต่างชั้นนั้นได้แยก ดญ.-ดช. ออกจากัน
ผลการเรียนที่ต่างชั้นนั้นได้แยก ดญ.-ดช. ออกจากัน
คนหนึ่งห้อง - ควีนหัวกระทิ
คนหนึ่งห้อง - บ๊วยสุดเกเร
ทุกวันช่องว่างระหว่างห้องนี้ได้สร้าง
ความห่างเหินของทั้งสองคน
จนแทบจะกลายเป็นคนไม่รู้ัจักกัน
เพราะแทบไม่ได้เจอหน้าค่าตากันเลย
'ยัยสูงส่ง คงลืมเราไปแล้วล่ะ'
ดช.ต่ำต้อยทำหน้าบูด แล้วตัดพ้อในใจ
ในตอนที่นั่งเก้ออยู่บนม้าโยกตัวเล็ก
ที่ครั้งนึง อีกฝั่งเคยมีเด็กหญิงนั่งค้างอยู่บนนั้น
ตลอดเวลาที่ล่วงเลย
ทุกวันภาพที่เด็กชายเห็นคือ
เพื่อนฝูงชั้นแนวหน้าที่รายล้อมอยู่รอบตัวเด็กหญิงสูงส่ง
รวมถึงพวกผู้ชายหน้าหม้อที่ห้อมล้อมเธออยู่ไม่ห่าง
เพื่อนฝูงชั้นแนวหน้าที่รายล้อมอยู่รอบตัวเด็กหญิงสูงส่ง
รวมถึงพวกผู้ชายหน้าหม้อที่ห้อมล้อมเธออยู่ไม่ห่าง
'เธอคงมีความสุขมาก'
..แต่เด็กชายคงลืมสังเกตไปว่า
แม้เด็กหญิงสูงส่งจะถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย
แต่เธอไม่เคยยิ้มยิงฟันเลย..
แม้เด็กหญิงสูงส่งจะถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย
แต่เธอไม่เคยยิ้มยิงฟันเลย..
ทุกๆวันที่ 16 ในเดือนกรฏาคม
จะเป็นเทศกาลของโรงเรียนชื่อ ช็อคโกแลตเดย์
ในวันนั้นเด็กนักเรียนจะวิ่งวุ่นเอาช็อคโกแลตไปให้คนที่ตนประทับใจ
จะเป็นเทศกาลของโรงเรียนชื่อ ช็อคโกแลตเดย์
ในวันนั้นเด็กนักเรียนจะวิ่งวุ่นเอาช็อคโกแลตไปให้คนที่ตนประทับใจ
ซึ่งก็คือวันนี้
แม้ว่าเด็กชายต่ำต้อยจะแสร้งเป็นตัดพ้อ
แต่เขาก็ซุกช็อคโกแลตถูกๆจากบ้านมาแท่งหนึ่ง ไว้ในกระเป๋ากางเกงมาโรงเรียน
เขาวางแผนจะยื่นให้เด็กหญิงสูงส่ง
แม้ว่าเด็กชายต่ำต้อยจะแสร้งเป็นตัดพ้อ
แต่เขาก็ซุกช็อคโกแลตถูกๆจากบ้านมาแท่งหนึ่ง ไว้ในกระเป๋ากางเกงมาโรงเรียน
เขาวางแผนจะยื่นให้เด็กหญิงสูงส่ง
'แล้วเราจะเอาไปให้ยัยนั่นทำไมวะเนี่ย-อ๊าสับสน'
เด็กชายคิดพร้อมกับขยี้หัว
เด็กชายคิดพร้อมกับขยี้หัว
เป็นไปตามคาด
ตั้งแต่เช้าเด็กชายรอคอยโอกาสที่จะมอบช็อคโกแลตให้ ตั้งแต่คาบเรียนแรก
ตั้งแต่เช้าเด็กชายรอคอยโอกาสที่จะมอบช็อคโกแลตให้ ตั้งแต่คาบเรียนแรก
จวบจนคาบสุดท้ายเขาก็ยังไม่ได้ให้ เพราะผู้ชายรวยๆทุกคนในโรงเรียนตามติดไม่มีห่าง
พวกหน้าหม้อ หน้าไหเหล่านั้นพร้อมจะยัดช็อคโกแลตใส่อ้อมแขน
ของเด็กหญิงเสมอ
เด็กชายยิ้มเซงๆ
เดินคอตกเข้าไปในมุมตึก
'ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้เอาให้เพราะไม่มีโอกาส และ เพราะเราดันโง่ซุกอยู่ในกางเกงจนมันละลายหมดแล้ว'
เรานี่จะโง่ไปถึงไหนนะ..
เดินคอตกเข้าไปในมุมตึก
'ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้เอาให้เพราะไม่มีโอกาส และ เพราะเราดันโง่ซุกอยู่ในกางเกงจนมันละลายหมดแล้ว'
เรานี่จะโง่ไปถึงไหนนะ..
นางฟ้าแบบนั้นถึงเรามีโอกาสให้ช็อคโกแลตจริง เธอก็คงไม่รับของราคาถูก
เธอไม่ใช่คนที่เราเคยรู้จักแล้ว-เราอาจแค่เคยรู้จักกัน
ดีแล้วที่ไม่ได้ให้
ดีแล้ว
'เหตุผล' มากมายหล่นทับความคิดของเด็กชายต่ำต้อยจนย่อยยับ
แต่แล้วความคิดนั้นก็ต้องสลายไป
เมื่อเด็กหญิงสูงส่งปรากฏตัวเข้าในมุมตึก
พร้อมกับเอานิ้วชี้แนบลงบนปาก
"ชู่วว เงียบๆนะชั้นหนีผู้ชายพวกนั้นอยู่"
ผู้ชายหน้าไห หลายคนวิ่งผ่านมุมตึกไป
เมื่อเด็กหญิงสูงส่งปรากฏตัวเข้าในมุมตึก
พร้อมกับเอานิ้วชี้แนบลงบนปาก
"ชู่วว เงียบๆนะชั้นหนีผู้ชายพวกนั้นอยู่"
ผู้ชายหน้าไห หลายคนวิ่งผ่านมุมตึกไป
แล้วทั้งสองก็สบตากันแบบเต็มๆเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
ในวินาทีเหล่านั้น
เด็กหนุ่มได้แต่ยิ้มแห้งๆอย่างเีจียมตัว
พร้อมกับซ่อนช็อคโกแลตแท่งไว้ด้านหลัง
ในวินาทีเหล่านั้น
เด็กหนุ่มได้แต่ยิ้มแห้งๆอย่างเีจียมตัว
พร้อมกับซ่อนช็อคโกแลตแท่งไว้ด้านหลัง
ในขณะที่เด็กหญิงรีบเบี่ยงหน้าไปอีกมุม
เพื่อซ่อนความเขินที่กำลังระเรื่อบนแก้มสีแดง
ก่อนจะกลบความเขินจนหมด ทำหน้านิ่งแล้วหันกลับมาสบตาต่ออีกที
"วันนี้เห็นเราสังเกตเห็น เธอทำตัวลับๆล่อๆตั้งแต่เช้านะ บ่ายก็เห็น
เพื่อซ่อนความเขินที่กำลังระเรื่อบนแก้มสีแดง
ก่อนจะกลบความเขินจนหมด ทำหน้านิ่งแล้วหันกลับมาสบตาต่ออีกที
"วันนี้เห็นเราสังเกตเห็น เธอทำตัวลับๆล่อๆตั้งแต่เช้านะ บ่ายก็เห็น
มีอะไรรึเปล่า?"
เด็กชายงงงัน-เด็กหญิงเห็นเขาด้วยหรือ ทั้งๆที่เขาซ่อนตัวอย่างมิดชิด
ทันใดนั้นความรู้สึกสั่งให้เขาหลับตาปี๋
และยื่นช็อคโกแลตออกไป
"เราให้"
เด็กหญิงยิ้มยิงฟันและรับมา
เธอแกะห่อช็อคโกแลตแท่งถูกๆนั้นออกและพบว่ามันละลาย
เธอแกะห่อช็อคโกแลตแท่งถูกๆนั้นออกและพบว่ามันละลาย
'ทำไมไม่ให้เราตั้งแต่เช้า ดูสิละลายหมดแล้ว'
'มันมีเหตุผลมากมายที่เราไม่กล้าให้เธอ อีกอย่างเราคิดว่าเธอคงไม่รับ
ช็อคโกแลตถูกๆแบบนี้หรอก'
'มันมีเหตุผลมากมายที่เราไม่กล้าให้เธอ อีกอย่างเราคิดว่าเธอคงไม่รับ
ช็อคโกแลตถูกๆแบบนี้หรอก'
"เธอนี่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ
คิดมากอยู่เรื่อย ฉันอยากจะบอกเธอว่า
สำหรับฉันเหตุผลน่ะมันไม่สำคัญขนาดนั้นหรอก
คิดมากอยู่เรื่อย ฉันอยากจะบอกเธอว่า
สำหรับฉันเหตุผลน่ะมันไม่สำคัญขนาดนั้นหรอก
แล้วเธอก็ไม่ควรจะสนใจมันนัก
โดยเฉพาะเรื่องการที่เราอยากยื่นช็อคโกแลตให้ใครสักคนนั้น
มันเป็นเรื่องของความรู้สึกมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่
ฉะนั้นอย่าเอา 'เหตุผล' มาขวางกั้น 'ความรู้สึก' เลย
เราคิดว่าอย่างงั้นนะ..
เด็กหญิงไม่ปกปิดใบหน้าที่แดงเขินนั้นอีกต่อไป
เธอจุ่มนิ้วชี้ลงบนช็อคโกแลตที่ละลาย
ก่อนจะตวัดขึ้นมาแล้วค่อยๆทาน
เธอจุ่มนิ้วชี้ลงบนช็อคโกแลตที่ละลาย
ก่อนจะตวัดขึ้นมาแล้วค่อยๆทาน
' อร่อยจัง '
เด็กดื้อ
ปอลอ.ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านเลยน้า ไม่ได้อัพซะหลายเดือน แฮ่ะๆ
#1 By ~Auldavi~ on 2011-07-16 12:58