สนามเด็กดื้อ

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้,

ผมมีเรื่องเล่าเรื่องนึงอยากจะเล่าให้ทุกคนฟังมากๆครับ

มีชื่อเรื่องว่า "จงคิดอย่างมดกับปลวก"

 

เค้าว่ากันว่าคนที่อ่านอะไรก็ตามบนอินเทอร์เน็ตจะมีความสนใจ

อยู่แค่ 6 วินาทีเท่านั้น ซึ่งถ้าเราดึงดูดคนให้สนใจภายในเวลาดังกล่าว

ไม่ได้เขาและเธอเหล่านั้นก็จะคลิกกากบาทออกไปอย่างง่ายดาย ดื้อๆ ทื่อๆ

ไร้เยื่อใยหรือปฏิกิริยาตอบสนองใดๆทั้งสิ้น

 

 

รู้อย่างนี้แล้ว,

ใครที่ยังพับเพจนี้ออกไปให้ไกลโพ้นจากสายตา จะถือว่าใจร้ายต่อกันสุดๆเลยนะเนี่ย!

 

 

เพราะอย่างที่ผมบอกว่า, อยากเล่ามากๆๆจริงๆ ในเมื่อทนอ่านได้ถึงบรรทัดนี้

ผมเดาว่าคุณคงพร้อมที่จะฟังแล้วล่ะ

เริ่มเลยละกัน...

 

 

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องผี-แบบขนหัวลุกชูชัน

ไม่ใช่เรื่องวีรบุรุษ ที่ทำให้สังคมดีขึ้นหรือโลกร้อนน้อยลงอะไรทำนองนั้น

หากแต่มันเป็นเรื่องของ

 

"มดกับปลวก"

 

 

 

ที่นอกจากมันจะมีหน้าที่ยอดฮิตอย่างการขโมยของหวานไปจากโต๊ะของใครหลายคนหรือคอยแทะเศษไม้เหลือๆตามฝาบ้าน แต่หนึ่งในภารกิจที่ยิ่งใหญ่มากของพวกมันก็คือการสร้างรังกับจอมปลวกด้วยหยาดเหงื่อแรงกายนับล้านหยดภายในรังของพวกมัน

   ซึ่งทำให้คนอย่างผมอดอึ้งปนทึ่งไม่ได้ว่า

  "เจ้าสิ่งมีชีวิตชนชั้นล่าง 1 ซม. เหล่านี้มันทำได้ยังไง"

 

 

นั่นทำให้เด็กมหาลัยอย่างผมที่อยู่ในลำดับท้ายๆตารางของสาขาวิชาภาษาอังกฤษ

รู้สึกสงสัยจนต้องออกไปหาคำตอบ

ซึ่งผมไม่ได้ค้นพบหรอกครับว่าพวกมันสร้างรังกันได้ยังไง

เพราะยังไม่ได้ซื้อสารคดีของทางแนชั่นแนลจีโอกราฟฟิกมาชม

แต่สิ่งที่ผมพบกลับเป็นสิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นสำหรับผม

นั่นก็คือ

 

 

 

 

 

 

แต่ผมกำลังจะเล่าให้ฟัง..

 

 

 

 หนึ่ง,ขยัน

 มดและปลวกถือเป็นสิ่งมีชีวิตที่ผมคิดว่าขยันจนติดลำดับต้นๆของโลก เพราะผมไม่เคยเห็นเลยที่พวกมันจะอู้งานสักครั้งทุกวันมันจะพาขาน้อยๆของมันออกไปหาอาหาร พร้อมกับสร้างรังอย่างขยันขันแข็ง..

 

 

ในมหาลัยความขยันคือสิ่งจำเป็นมากนะครับ

ผมเชื่อว่าหลายคนคงเคยได้ยินคำนี้มาตั้งแต่อนุบาล ประถมยันมัธยมปลายก็ยังได้ยินอยู่ ในช่วงเวลานั้นอาจารย์จะคอยย้ำเตือนเสมอว่าขยันหน่อยนะลูก ส่งงานด้วยนะ จนเป็นเหมือนแรงกระตุ้นกึ่งบังคับให้เราต้องทำงานส่ง

 

แต่ในมหาลัย-มันไม่มีแบบนั้นนะครับ

อย่าประมาท!

 

เพราะผมประสบมาแล้วกับตัวเอง คือใช้ขีดความขยันเท่ากับสมัยเรียนมัธยมบนทัศนคติความเชื่อแบบเดิมๆ

"เรียนๆ เล่นๆ เดี๋ยวก็จบไปเอง"

 ตอนปี1 ก็สบายตัวดีหรอก

 แต่พอตอนปี 2 ผมวูบเลยครับ เพราะมีวันนึงที่ผมแทบจะเขียนอะไรลงไปในกระดาษคำตอบไม่ได้เลยเพราะไม่ได้อ่านหนังสือมาก่อน แน่นอนว่าคะแนนสอบออกมาเลวร้ายอย่างที่ผมไม่เคยประสบมาก่อน  อาจารย์เดินเข้ามาเตือนในวันประกาศคะแนนว่ามีสิทธิ์ติด F นะลูก จะสู้อยู่หรือเปล่า?

 

ผมก็ยิ้ม(แห้งๆ)

แล้วก็บอกอาจารย์ในวันนั้นว่า "สู้ต่อครับจารย์!"

 

จากตอนนั้น

ยังไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไงเพราะอีก2วันข้างหน้าถึงจะสอบวิชาดังกล่าว

แต่หลังจากวันนั้นผมพลิกเป็นคนละคนเลยครับ คือถ้าหากเทียบกับช่วงก่อนหน้านั้นก็ขยันมากกว่าเดิมเป็นกอง

แต่ผลจะเป็นยังไง จะได้ผลหรือไม่

ผมก็ยังต้องรอลุ้นผลอย่างระทึกใจต่อไป 

 

 

 

สอง,เป็นคนช่างแชร์ ช่วยเหลือผู้อื่น

บรรดามดและปลวกมักจะคอยขนเศษอาหารคนละนิดคนละหน่อยจากนั้นจึงนำมา

กองรวมกันไว้ในรัง เพื่อแบ่งปันกันกินเสมอ...

 

ในมหาลัยผมประสบกับความจริงมากับตัวเองว่า

ในช่วงฤดูแห่งการสอบคนที่เรียนไม่ค่อยเก่ง อ่อนแอทางการศึกษามักจะเอาตัวรอดได้ยากขึ้น

ซึ่งเราไม่สามารถเอาตัวรอดได้ด้วยการนั่งอ่านหนังสือคนเดียวอีกต่อไป

เพราะยิ่งอ่านก็ยิ่งมึน พอมึนก็ยิ่งเมา จนสุดท้ายความรู้มันก็หมุนติ้วจำอะไรไม่ได้สักอย่าง

 

 

ฉะนั้นทางออกก็คือ "การติวหนังสือร่วมกับเพื่อน"

ผมชอบบรรยากาศของการติวหนังสือนะครับ ที่จะต้องนั่งล้อมวงกัน สนุกๆ มีขนมขลุกปาก 

พร้อมกับไขข้อสงสัยทางวิชาการไปพร้อมๆกัน  แบ่งปันความรู้และคำตอบซึ่งกันและกัน

แบบนี้น่ะได้ผลสุดๆ

 

 

แต่ปัญหาติดอยู่นิดนึงที่ว่า

ในบางครั้งที่ไปนั่งล้อมวงกันนั้นมันก็ไม่มีใครสักคนในวงที่รู้เลยว่า

"วิชานี้สอนอะไร หรือจะตอบข้อสอบยังไง"

ซึ่งนั่นทำให้เกิดอาการเหวอและพากันตายหมู่

ทางแก้มีทางเดียวคือ

 

"รณรงค์ให้คนที่เป็นตัวจริง-รู้ลึก-รู้จริง"

ออกมาช่วย ซึ่งทุุกครั้งผมก็ต้องลุ้นกันจนตัวโก่งว่า 

พวกเขาเหล่านั้นจะออกมาหรือไม่!

ครับ,

การช่วยเหลือกันคือหนึ่งในคุณสมบัติของนักศึกษาที่ดี

 

 

 

ทุกครั้งที่โดนมนุษย์บุกทลายรัง พวกมดกับปลวกไม่เคยยอมแพ้เลยสักครั้ง

อีกทั้งพวกมันก็มักจะสร้างรังใหม่เสมอๆอย่างไม่ย่อท้อ...

 

การเป็นเด็กเมเจอร์ภาษาอังกฤษสำหรับเด็กน้อยอย่างผมที่ไวยากรณ์ไม่แน่นนั้นไม่ใช่เรื่องกล้วยๆเลย

เพราะทุกวันต้องเจอแต่การบ้านระดับหิน ซึ่งแน่นอนว่าผมล้มแล้วล้มอีกนับครั้งไม่ถ้วน โดยเฉพาะ

วิชาการเขียนเรียงความ หรือ "ESSAY WRITING"

ที่ชิ้นงานแทบทุกชิ้นของผมในช่วงแรกเป็นดั่งทะเละเพลิง

 

คือมีปากกาสีแดงถล่มแทบทุกบรรทัด ผิดแล้วผิดอีก ผิดยับผิดเยิน ผิดซ้ำผิดซาก สารพัดผิดครับ

ยอมรับว่าในตอนนั้นทั้งท้อทั้งเหนื่อย - เกิดมาไม่เคยคิดสักโมเมนต์ของชีวิตเลยว่า

จะต้องได้แก้งานอะไรบ่อยขนาดนี้ (ในมหาลัยนั้นการแก้งานบ่อยเป็นเรื่องปกติจนน่ากลัว)

 

ซึ่งผมก็กัดฟันสู้ ค้นคว้าอย่างหนัก ชิ้นงานแรกๆของผมได้คะแนนแค่ 1.5/4 , 2/4

แต่ชื้นสุดท้ายของเทอมที่ผมส่งอาจารย์  ผมได้คะแนน 4/4 หมดเลยครับ

อาจารย์ยังแซวเล่นๆว่า "ไม่เชื่อตัวเองล่ะสิ"

พูดแล้วน้ำตาคลอ

 

 

ฉะนั้นถ้าเจอวิชาไหนหนักๆในมหาลัยอย่าเพิ่งไปท้อนะครับ สู้ไปกับมัน เดี๋ยวก็ชนะเอง!

 

 

...

 

 

ในวันนี้อาจารย์ปรัชญาที่ชื่อ "มดกับปลวก" 

ได้บอกแนวทางและศิลปะการใช้ชีวิตมาเพียง3ข้อเท่านี้

ถึงอย่างนั้นผมยังคงเชื่อว่าเรื่องราวของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ยังต้องมีเรื่องราวอันลึกล้ำซ่อนอยู่แน่นอน

แต่คุณอาจต้องลองค้นหามันเองและเอามาปรับใช้กับชีวิตของคุณ

 

 

 

ปรัชญาหรือปัญญาบางอย่าง

มันก็อยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด

อยู่ที่เราว่าจะมองเห็นหรือไม่

 

 

 

ไหนๆก็จะจบเอ็นทรี่แล้ว

ผมตื้้นตันมากที่ทุกคนอ่านสิ่งที่ผมบ่นว่าอยากเล่ามากๆจบ

ครับ-ผมได้เล่าสมใจแล้ว

ถ้าอย่างนั้นก่อนจะพบกันเอ็นทรี่หน้า

ผมก็มีอีกสิ่งที่อยากบอกกับคุณผู้อ่านก่อนจากกันมากๆว่า

 

 

 

 

"อ่านจบแล้ว

 อย่าลืมคิดอย่างมดกับปลวกนะ"

 

 

 

 

 

 

สวัสดีครับ...

พบกันใหม่เอ็นทรี่หน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

(ขอบคุณทุกคนที่อ่านกันจนจบนะ ซาบซึ้งจริงๆ)

 

 

 

 

 

 

ปอลอ. ถ้าชอบก็ปะแปะดาวกันสักนิดสักติ๊ดให้ดีใจเล่นหน่อยนะ